~Denija

Aleksandra

Profile

Gallery

Prints

Faves

Journal

Szkicem, weglem , olówkiem

Tue May 12, 2009, 12:27 PM

Mood: Sadness
Listening to: bethoven-sonata księżycowa
Drinking: green tea

^{Nie rzucała słów na wiatr. Jeśli mogła, obiecywała. Jeśli nie, nie robiła tego. W całym swoim życiu nie słyszałam , by powiedziała o kimś zł słowo. Mówiła tylko: ludzie nie są źli, ale nieszczęśliwi. Musimy im to wybaczyć. I wybaczała. Nigdy nie widziałam osoby, która tak łatwo, a jednocześnie z taką trudnością potrafiła wybaczać. Pamiętała, to prawda, ale wybaczała. I rany się zasklepiały. Wiem, że przecierpiała w życiu wiele.

Nie mogła znaleźć swojego miejsca na ziemi. Była jak wiatr, zaczepiała się gdzieś na chwilę, nie mogła jednak wytrzymać gdzieś dłużej niż kilka tygodni. Poznawała mężczyzn, przyznała się że kilku nawet zatrzymało ja na dłużej. Ale przechodziło, zawsze przechodziło.
Mówiła, że kochała, nie chciała ich oszukiwać że jeszcze będzie, ale jeśli kochała to naprawdę , szczerze i mocno. Tylko niestety na chwilkę. I już jej nie było. Pozostawiała po sobie to ulotne wrażenie pustki, i zapach jaśminu albo bzu.

Spiewała głośno, śmiała się, niespodziewanie, alarmująco. Czasami się jej bałam. Czasami nie. Czasami zdawało mi się, że już całkiem należy do innego świata

Wydaje mi się, że nie była przywiązana do swojego ciała. Nie dbała o siebie. Nie używała kosmetyków, nie tak, jak dzisiejsze kobiety. Kiedy podobał się jej jakiś kolor, po prostu kupowała ubranie. Przeważnie nosiła sukienki, takie przewiewne, wygodne. Do tego sandały i torbę w której miała zeszyt, lub aparat. Przywiązywała tylko wagę do czystości. Uważała chyba, że ma to jakiś związek z duszą.

Uwieczniała chwile.
Szkicem, węglem , ołówkiem, fotografią , słowami. Była swoistym kolekcjonerem chwil, cudzych chwil, które przeżywała jak swoje własne. Mówiłam jej, że to tylko namiastka, marny odblask, ale ona nic sobie z tego nie robiła. Mi to wystarczy- mówiła. Mam jeszcze swój drugi świat. Jest prawdziwszy, niż ci się zdaje.}

2 Comments